Dag 4: Intense joy & intensive care!

Wát een genot, wat een zegen in zo’n werpkist, wat een overdaad aan vreugde en tevredenheid. Alles piept, zuigt, knort of ronkt… behalve Selah: zij zorgt, zoogt en wast heel veel kleine bipsjes 😉
Ze zijn PRACHTIG, ze groeien, ze rollen over elkaar, ze maken ons aan het lachen, ze vertederen ons, ze raken ons hart!

Dan is er eentje die ons hart extra raakt…

De ‘natuur’ regelt zichzelf… Nee, nee, het gaat toch heus niet allemaal vanzelf… Al snel merken we dat de eerstgeborene, ons blauwe reutje, niet goed groeit en zelfs zorgelijk veel afvalt. We weten dat dat voor neonatale pups al snel fataal kán zijn, maar ja, wat dan precies te doen?!
Grote dankbaarheid voor ervaren fokkers Johan en Anneke Sluijer (kennel Dorpzicht), die inmiddels 15 nesten ervaring verder zijn! Zij zijn gisteren ‘even’ door komen rijden om ons met raad en daad terzijde te staan, in concreto: met flesjes, speentjes en sondes! Johan leert mij hoe ik het kleintje kan sonderen, zodat de rijke melk gelijk in zijn maagje terecht komt en hij geen energie hoeft te verbruiken met zuigen. Da’s wel even een hik-klusje, hoor (voor mij dan, voor hem is het nogal een slik-klusje 🙁 ), resulterend in heuse klotsoksels mijnerzijds, maar het lukt! Wij zijn weer wijzer en Baruch, zoals de kleine kerel is genoemd (gezegend! Hij was de eerste zegen van leven in dit nest en nu heeft hij de meeste zegen nodig!), hopelijk een pietsje ronder…

Ook heel veel dank voor de mensen van DGC De nieuwe Hanze (Marike, je was vandaag alweer een meer dan graag geziene gast!), die we telkens mogen vragen om advies en die bereid zijn tot de 2e mijl als het gaat om praktisch komen helpen, zo ontzettend fijn!!! 
Ik was net een heel klein beetje gewend aan sonderen, toen Marike me het goede nieuws bracht dat ik Baruch nu ook zelf mocht injecteren met zoutoplossing voor een betere vochtbalans. Nou ja, die klotsoksels waren er toch al, kom maar doorrrrr 😉

Maar goed, om de joy dan toch compleet te maken: we sluiten dag 4 met een bergje goede hoop en nog meer dankbaarheid. Een halve zucht van opluchting durven we te slaken, de echte volgt hopelijk als we de komende dagen mogen zien dat hij het ook zelfstandig goed kan oppakken!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *