Dag 7: Een goed herdertje?!…

Door mijn werk kwam ik in aanraking met zogenaamde “brusjeszorg”: extra zorg en aandacht voor broertjes en zusjes van een zorgenkind en wie zal niet snappen hoe nodig dat is! En wie zal  tegelijkertijd niet snappen dat de focus van ouders volautomatisch getrechterd wordt naar daar waar de schreeuw om zorg het luidst klinkt!…
Ik zei tegen mijn lieve vriendin: “Joh, af en toe vliegt het schuldgevoel me aan; waar is mijn echte aandacht voor de andere zeven?”. Ze antwoordde mij met een wijze vraag…: Staat er niet iets in de bijbel over een Herder die de 99 achterlaat om de ene te zoeken die Zijn zorg het meeste nodig had?!”… En nee, nou beeld ik me niet in dat ik in de buurt kom van zo’n goede Herder, maar de gedachte gaf me toch een soort van troost. Selah, zeker een goede herder…,  zorgt overweldigend goed voor haar voltallige kroost en laat ons inmiddels ook begaan met Baruch; waar ze in eerste instantie onrustig werd en hem het liefst van ons overnam, blijft ze nu alert, maar rustig blijven kijken naar hoe we hem voeden met de sonde om vervolgens haar taak weer op te pakken zodra we Baruch tussen haar voorpoten leggen. Al likkend stimuleert ze dat mini-buikje en dikwijls gaat de kleine man dan slapen op een voorpoot of met zijn koppie onder mama’s warme borst… En ondertussen spreken wij maar Leven uit over deze baby, die we er zo intens graag bij willen houden!
We zouden het allerliefste alleen maar leuk, grappig en aandoenlijk nieuws brengen, niet over 7, maar over 8 puppies!!! Maar Baruch trekt het nog onvoldoende bij op eigen kracht. We hebben veelvuldig contact met de fijne artsen van DGC De Nieuwe Hanze en we weten dat we hem alles geven wat binnen onze mogelijkheden ligt. En daarna? Daarna moet je altijd weer verder op een weg die “loslaten’ heet. Grut… het is net het echte leven…

Hoe kostbaar is het om ook nu te ervaren dat er een paar onbetaalbare schatten om ons heen zijn! Nienke en Danique die ons foto’s sturen van de pups omdat ze aanvoelen dat wij daar dit keer vast niet zo aan toekomen (klopt!…), Mir en Daan die helpen met dat akelige sonderen. Extra hulp rondom de paarden (o ja, die zijn er ook nog…!).
Daan, the nanny, past op. Peperpupje even apart = extra tepel voor voor minder gepeperd typje 😉
Mam?… Later… als ik groot ben, hé?… Heb ik dan ook zulke grote poten?…
Vlees met soepkip: douze points!!!
Terwijl ik dit blogje typ, ben ik alweer een paar keer opgestaan: – Selah wil eruit (én er snel weer in!); – wát een gepiep uit de bijkeuken? O, de pepermeiden zijn aan het debatteren… Ach, en nu ik er toch ben, druk ik de zoveelste kus op het mini-toetje van Baruch en zegen ik hem… alweer!

Een week… het 8-tal is er een week! En tegen wil en dank denk ik: “Over hoeveel herdertjes zal dit herdertje volgende week schrijven?… Zegenen jullie Baruch / blessing maar met ons mee!
Melk, de witte motor? Je zou het niet direct zeggen… 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *