Dag 12: Bidden tot aan de spuit, hoor!!!…

Wie mij nog zou willen overtuigen van het feit dat fokken ‘als vanzelf” gaat, die komt met “Brugman” nog niet weg, schat ik in! We bivakkeren voor een aanzienlijk deel van onze dagen + nachten in of naast het nest, maken alle emoties mee op die plek (ik win van Tjaco, zonder mijn best daarvoor te hoeven doen overigens), we kletsen daar, we voeden, we aaien, we lachen, we bidden, we maken foto’s, we overleggen, maar bovenal kijken we onze ogen uit! Joh, wat zijn ze mooi, wat groeien ze hard, wat zijn de karaktertjes eindeloos boeiend om te zien ontwikkelen!!!   Maar ook… mijn allergrootste pet af voor mijn bijzonder sterke, zacht-MOEDige, toegewijde man, die elke nacht Baruch voedt, om de 3 uren!… Diep, diep respect en ook dankbaar dat in elk geval één van ons twee over het talent beschikt om telkens uit de slaap gehaald te worden, te doen wat er gedaan moet worden om vervolgens (really?!?!?!) weer verder te kunnen slapen.  Iets met het buiten hangen van zogenaamde vuile was?… Sssttt over de ernst van de troubles omdat je als fokker je hondjes bij warme baasjes hoopt te krijgen?… Ik herkende even de neiging, maar heel bewust kiezen we anders. Als we het zouden verhullen, zouden we dat enkel doen vanuit de optie dat hij alsnog een inhaalslag gaat maken en we hem zouden willen verkopen zonder het eerlijke verhaal over hem te delen. Nou, DUH, dat is uiteraard sowieso geen optie en dus is er geen reden om jullie niet een stukje mee te nemen in deze tot op heden 12 dagen durende achtbaan. We eindigden 1 april zonder grap en startten 2 april met de donkergrijze overtuiging dat vandaag Baruch’s laatste dag zou zijn. Een besluit op basis van telefonisch advies van één van de dierenartsen omtrent al onze hulpacties in combinatie met zijn aanhoudend moeizame groei. Een besluit met een stroom van tranen in de werpkist, terwijl ik Selah, die me gealarmeerd aankijkt, knuffel en haar telkens moet vertellen hoe TROTS ik op haar ben, hoe geweldig goed en trouw ze het doet en heeft gedaan, ook met haar mini-zoontje, dat het niet ligt aan haar, ook niet aan ons, en ook niet aan hem… Soms is het wat het is en is dat de enige onzinnige zinnigheid die overblijft na het gezamenlijke gevecht. Desondanks een besluit  met een scherpe kartelrand omdat ik ook zag hoe mooi zijn vachtje krulde en glansde, dat hij bij mama bleef snuggelen, dat mama hem bleef verzorgen, dat hij bleef kruipen tussen brusjes, dat hij geen pijn of onrust toonde. En dan was daar weer de gedachte: “Wat als…?! Wat als we hem op deze manier heel misschien kunnen helpen leven totdat hij – opnieuw heel misschien – toch zelf kan gaan eten (vanaf een week of 3)? Wat als hij het wonder van het nest mag worden?”. Geloof me; ik zit VOL met pijnlijke vraagtekens omtrent wonderen, omtrent vertrouwen op of zelfs vragen om wonderen… Vraagtekens die het formaat puppy ver overstijgen, don’t we all?! Als je vader piloot is, heeft hij geleerd om zo’n grote airbus te laten stijgen, vliegen en landen. Hij is reuze, reuze knap. Tegelijkertijd heb je die knappe papa als kind evenzeer nodig om je boterham te smeren en je veters te strikken. Zo kijk ik naar Israel’s God en Vader: Schepper van het heelal, Bewaarder van Zijn volk, His-story, en levensadem voor een mini-puppy. Elke ademtocht van elke levende ziel is een geschenk. Dat dankbaar te erkennen en ontvangen en tegelijkertijd daarin niet eisend worden, als zouden we ‘recht hebben op’… Zo te leren ontvangen wat Zijn hand geeft, met eerlijke emoties Hem in die warboel te willen ontmoeten en dan de ‘zielennood’ aan begrijpen, aan verklaren los te durven laten in de wetenschap dat de Vader die laat vliegen ook de Vader is die helpt om knopen te ontwarren. Nou ja… zoiets… Hoe het ook zij, vanmorgen zagen we niet de kentering waar we zo op hadden gehoopt. We maakten nog een heleboel foto’s van de mooie uk en we belden de dierenarts, we zouden het advies opvolgen om hem in te laten slapen… maar niet zonder nog een keer te vragen naar alternatieven en mogelijke mini-kansjes voor ons mini-pupje. Eerlijk gezegd verwachtten we geen inhoudelijk antwoord meer daarop, dat was er in de afgelopen week immers ook niet geweest, maar was het een laatste actie om zeker te weten dat we alles + 10% voor Baruch hadden gedaan wat in onze macht lag. En terwijl Tjaco met Baruch in een doosje (met kruik en dekentje… we dachten: zijn laatste bedje) wegreed, zei ik nog tegen mijn lieve vriendin Mirjam: “En denk erom hé, we blijven bidden tot aan de spuit, hoor!”… (dat had ze ook gedaan zonder dat ik dat had gezegd, maar kom, 110%, he?). Een half uur later belt Tjaco:”Hij is er nog, hoor, Jet!”… O, ye of little faith… want ondanks het ‘bidden tot aan de spuit’ liep ik niet over van geloof. Blijkt dat we inderdaad hebben gebeden tot aan de spuit, maar dan een injectie voor extra groei en spieropbouw! Is de prognose nu ineens veel rooskleuriger? Was dat maar waar, maar dat hij vanavond weer tussen 7 anderen in zijn nest ligt, is hoe dan ook het WONDER van vandaag! Dan hebben we nog smakelijk nieuws en licht nieuws! Smakelijk nieuws wordt weer verzorgd door de twee Bollebuikjes van ons nest. Vanmorgen zei het mollige Buikje tegen de ronde Bolle: “Ik denk dat ik een supergoed ideetje heb bedacht… Volgens mij gaat het zo: alles wat drinkt, laten ze even met rust. Wij doen het zo, Bolle: samen schuiven we aan de tepeltafel, zo lekker langgerekt, op onze spekzijtjes met verstopte ribbetjes, dan pluggen we onze snoezige snoetjes aan de twee mooiste tepels, dan zetten we het op een … en als we dan vol zijn – let op, hier is hét plan! – dan pluggen we voortaan niet meer af, dan blijven we hangen, vriend! Ik denk serieus dat dat ons box-tijd gaat besparen en als we wakker worden… wat een heerlijkheid; nog steeds aan het buffet!!!”. Bolle vond het een fantastisch plan. Hij kon werkelijk niets bedenken om er tegenin te brengen. En zo gebeurde het dat op 2 april 2019 Bolle en Buikje een heerlijke tepeldag beleefden:   Tot slot het beloofde lichte nieuws: 6 prachtige spleetoogjes spotten het licht vandaag, drie meiden (ja, uiteraard ook bij Buikje c.q. Peperlady). Kortom: ze hebben het licht gezien!
We zien ernaar uit om ze alle 8 in de ogen te mogen kijken! We ontdekten trouwens dat we naast een Peperlady ook minimaal 1 Chili-girl in het nest hebben…
I love it!!! De jongens krijgen het zwaar… Hoewel… we hebben altijd Bolle nog!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *