22 maart – 5 april: Het lukt me niet…

Je zei het zo duidelijk met je hele wezentje: “Het lukt niet… Het lukt me niet!”. En ik kon het alleen maar bevestigen: “Het lukte niet, kleine vent, het lukte ons gewoon niet…!”. En nee, dan is het niemands schuld, niemand heeft ook maar iets achtergehouden om jou te helpen leven, maar het lukte niet. Het lukte je niet om te groeien… en leven is nu eenmaal per definitie groeien. En dus… afgelopen nacht namen we afscheid van je…
Woensdag zagen we een kleine opleving, na de spuit van dinsdag. We konden een korte blik in je ziel slaan; wat een hemels cadeautje dat je je oogjes even opende voor ons!
Knipoogje van je ziel!
Maar gisteren ging het mis… we hebben je gehoord, we hebben je signalen gezien: leven werd lijden. Och, kleine puk, we konden veel verdragen om en voor jou, maar we wisten beiden: dit werd onverdraaglijk. En dus sliep Tjaco nog een laatste nacht naast jou in plaats van naast mij, samen met mama Selah, die tot op het aller-, allerlaatst voor je bleef zorgen, je geen moment apart gelegd heeft!
En vanmorgen dan de reis naar de dierenarts (en nog, na het eerste spuitje bleef je hartje het maar volhouden, hoe zwak ZO intens sterk kan zijn?!). Ik vond een klein doosje, je paste er precies in… Mama heeft stilletjes naar je gekeken, in dat vreemde doosje. Tot drie keer toe drukte ze haar grote, warme herderneus in dat doosje, die neus waar je zo graag bovenop lag! Tot drie keer toe krijg je een serie warme likken van mama; probeert ze je weer in beweging te likken?… Maar nee, zij WIST… en diep van binnen geloof ik: ze kuste je, lieve Baruch, ze kuste je met heel haar trouwe herderhart vaarwel! Lief, klein zwartje mijn Zoals het is, zo moet het zijn!…
Kleine Baruch, vraag ik me af, waarom was jij hier? Een speling van het lot? Daarvoor schiet mijn geloof tekort. Jij was geen toeval, jij viel ons toe… En jij sprak ons aan op onze zachtheid, onze dapperheid, onze volharding, onze hoop, onze moed om – naast leven – dood in de ogen te zien.
En nu, nu doet een vers grafje een appèl op de rek en de trek van ons hart: de rek van de één naar de zeven, de trek van de zorg naar de vreugde om wat leeft én om wat leefde!
Lief, klein zwartje mijn Zoals het is, zo moet het zijn!…   Baruch Dayan ha-emet
De dood hoort nou eenmaal bij het leven, hoor je vaak zeggen. Maar alles in mij verzet zich: dood hoort NIET bij het ware, bedoelde Leven… De dood is wel (hart-)verscheurend dichtbij in dit gebroken leven. Ik wandel van het grafje naar de weilanden, leven huppelt naast mij en liefde leeft!
Tijdens mijn “walk & talk” spoelen de woorden van dit lied over mijn ziel, krachtige woorden die tranen (over een pup of over wát dan ook in dit lieve, pijnlijke leven) kunnen ‘dragen’.
https://www.youtube.com/watch?v=nzBFv3Bzn3o
I will rise There’s a peace I’ve come to know Though my heart and flesh may fail There’s an anchor for my soul I can say “It is well” Jesus has overcome And the grave is overwhelmed The victory is won He is risen from the dead And I will rise when He calls my name No more sorrow, no more pain I will rise on eagles’ wings Before my God fall on my knees And rise, I will rise There’s a day that’s drawing near When this darkness breaks to light And the shadows disappear And my faith shall be my eyes Jesus has overcome And the grave is overwhelmed The victory is won He is risen from the dead And I will rise when He calls my name No more sorrow, no more pain I will rise on eagles’ wings Before my God fall on my knees And rise, I will rise And I hear the voice of many angels sing, “Worthy is the Lamb” And I hear the cry of every longing heart, “Worthy is the Lamb”And I will rise when He calls my name No more sorrow, no more pain I will rise on eagles’ wings Before my God fall on my knees And rise I will rise

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *